Schonhose

Onlangs is in Ter Apel Discotheek Bermuda opnieuw open gegaan. In het verleden heb ik daar een aantal jaren gewerkt en stiekem was ik wel benieuwd hoe het daar nu geworden is.

Nu had ik laatst even wat tijd over en ben ik even langs gereden. Van buiten ziet het er nog precies zo uit als vroeger, dezelfde stoffige parkeerplaats (waardoor ik mijn auto zondag weer kon wassen) en hetzelfde gebouw.

Ook de ingang is nog op dezelfde plek, maar daar waren ook direct de eerste verschillen met vroeger. Na het binnenkomen maar even naar mijn oude plekje (Bar 3) gelopen. Op de plek waar ik menig avondje heb gestaan achter de bar was niets meer wat wees op de oude situatie.

Met enig gevoel van weemoed verliet ik mijn vaste plekje en ging een rondje maken door de discotheek. Er was zoveel veranderd dat ik een aantal keren gedesoriënteerd was. Opvallend was ook dat ik bij alles hoe het vroeger was zo goed voor de geest kon halen.

Gelukkig kwam ik wat oude klanten tegen en samen met hen heb ik onwennig op “mijn” plekje gestaan, het plekje waar ik zoveel leuke en goede herinneringen aan heb. Terwijl ik rondkeek naar de jeugd en de mensen die ik nog nooit eerder gezien had bedacht ik me dat dit de afsluiting was van een hoofdstukje in mijn leven.

Alles wat deze plek tot de mijne maakte, is verdwenen. De mensen, het interieur en de bar met de slechte biertap. Wat er over is, hoort niet meer bij mij. Ik ben een reiziger in de tijd, die als een archeoloog de tijd in- en uitglipt, in de hoop dat ik aanwijzingen voor vergeten geheimen of wegwijzers voor de toekomst zal vinden. Ik heb ze geen van beide gevonden. Je kunt het verleden net zomin in je hand houden als je de toekomst kunt zien. ^©

Wat rest zijn de talloze foto’s uit mijn archief en onze herinneringen…